RECENSIE: Geub – zelfrelativering op z’n best

 RECENSIE: Geub – zelfrelativering op z’n best

© VRT – Eén

“Een zielige komiek, da’s nie om mee te lachen”, of wel? In zijn nieuwste sitcom nemen we een kijkje in het tragische, fictieve leven van Philippe Geubels. Na zijn vorige successen als ‘Geubels en de idioten’, ‘Taboe’ en ‘Is er een dokter in de zaal?’ waagt de stand-up comedian zich nu ook aan een acteerdebuut in een fictiereeks waarin hij zijn eigen cynische zelve speelt.

[taq_review]

In Geub krijgt het leven van Philippe Geubels een tragische wending wanneer zijn vrouw Leen (Kyoko Scholiers) ervandoor gaat met de gesofisticeerde 63-jarige Nederlander, William (Derek de Lint). Als hij tijdens de opnames van een promofilmpje voor het goede doel dan nog eens getuige is van het tragisch overlijden van Tom Boonen, is het helemaal om zeep. Gebeuls’ leven komt in een neerwaartse spiraal terecht, wat zich uiteraard ook wreekt op zijn carrière als stand-up comedian. Met de hulp van zijn 2 beste vrienden Pannekoek (Joris Hessels) en Dikke Dirk (Flor Declair) probeert hij krampachtig zijn leven weer op de rails te krijgen, wat soms leidt tot gênante situaties. Gelukkig is er nog zijn manager Johnny (Jonas Geirnaert), die niet enkel de carrière van Geubels, maar ook zijn liefdesleven probeert te redden.

Geubels, blijf bij je leest

Dat Geubels zijn strepen reeds verdient heeft als comedian, valt niet te betwisten. Dat stand-up comedy niet gelijk staat aan acteren eveneens: de immers koele hoofdrolspeler is op z’n allerminst de nieuwe De Niro van het Vlaamse scherm te noemen. Wie naar Geub kijkt voor het acteertalent zal van een koude kermis thuiskomen: Gebeuls lijkt vaak moeite te hebben met het uitdrukken van emoties. Apathie is de voornaamste expressie die we bij hem te zien krijgen, en dat lijkt toch beter te werken in zijn zaalshows dan op het kleine scherm.

© VRT - Eén
© VRT – Eén

Hoewel het acteertalent van Geubels grotendeels afwezig is, maken de ondersteunende rollen en de talrijke cameo’s van BV’s veel goed. De karakters zijn zo over-the-top dat je haast niet anders kan dan lachen met de onzinnigheden die ze uitkramen. Vooral Jonas Geirnaert als Johnny, die er dankzij z’n belachelijke kapsel uitziet als een halve zedendeliquent, zorgt regelmatig voor een schaterlach. Flor Decleir, oftewel Dikke Dirk, is dan weer meester in het maken van misplaatste opmerkingen. Deze laatste zijn soms zo pijnlijk dat je niet weet of je nu moet lachen, of juist medelijden hebben omwille van zijn sociale handicap.

Een parodie op parodie

Geub doet voorzichtig denken aan een excessieve versie van Vlaamse mockumentary’s als ‘Het Geslacht De Pauw’ en ‘Auwch’, waarin BV’s neergezet worden als aangedikte versies van zichzelf. Ook hier wordt Geubels in een realistische setting geplaatst met schijnbaar doodgewone personages, die stuk voor stuk levende karikaturen blijken te zijn. De geloofwaardigheid is ver te zoeken, zoals het promomateriaal ons al deed vermoeden. Na het zien van de Hollywood-achtige poster waarop Geubels beteuterd naar zijn ex-vrouw en haar nieuwe vlam staat te gluren, kunnen we alleen maar een hoop theatrale drama verwachten. De situaties waarin Vlaanderens meest geliefde vleesklak verzeild geraakt zijn soms zo overdreven dat ze haast té vergezocht lijken. Waar ‘Het Geslacht De Pauw’ het publiek soms nog deed speculeren over de echtheid van het programma, laat Geub er geen twijfel over bestaan dat het niet bedoeld is om serieus genomen te worden. De absurde avonturen waarin Geubels keer op keer in verzeild geraakt, zorgen op die manier voor plaatsvervangende schaamte zonder schuldgevoel.  

© VRT - Eén
© VRT – Eén

Gewaagde humor of platvloerse moppen?

Wie humor verwacht  à là Neveneffecten of Het Eiland zit hier aan het verkeerde adres. Woestijnvis heeft deze keer geopteerd voor een minder subtiele aanpak. Je hoeft niet ver na te denken over de onverbloemde oneliners, en sommige moppen liggen zo voor de hand dat je de clue tegen het einde van de zin in koor kunt mee zeggen met de acteurs. De sitcom wordt als het ware overheerst door grappen over bejaardenseks, te groot geschapen piemels en niet al te snuggere Hollanders, maar dat zijn we inmiddels gewoon van Jeroom Snelders, bekend van Humo en nu ook scenarist van Geub. Menig zuurpruim zou beweren dat de reeks ondermaats is: te infantiel voor de intellectueel, te vunzig voor het jonger publiek. Wat is er echter mis met een beetje pretentieloze humor? Zoals Geubels het zelf zo mooi zegt: “Het is om te lachen en echt alleen maar om te lachen”.

Knappe montages en goedgekozen platen

Voor wie de schunnige humor toch niet kan smaken, zijn er nog altijd de artistieke beeldmontages. Het gebruik van tuimeldende drones vlak voor de aftiteling of de creatieve overgang tussen twee scènes door, vergen een knap staaltje camerawerk. Ook de muziek die de scènes ondersteunen zijn zo gekozen dat ze meteen al de juiste toon zetten: zo opent de serie met Geubels in zijn auto, terwijl Willy Sommers’ ‘Als een leeuw in een kooi’ op de achtergrond dreunt. Dit eerste beeld fungeert zo meteen als voorbode voor de rest van de serie: tragisch met een vleugje schaamteloze humor. Geub is geen intellectuele hoogvlieger, maar wel een sympathieke, plezante serie waar je na een zware werkdag zeker van kan genieten.

© VRT - Eén
© VRT – Eén

Geub, elke dinsdag om 21:25 op Eén en nu al volledig te bekijken op VRT NU.

Cynthia Bulteel

Redacteur

Lees meer